سال زیبای نود و هشت

امروز دقیقا بیست و ششم اردیبهشت ۱۳۹۹ هست. سال ۹۸ برای هر کسی که بد باشه برای من روزهای پر از آرامش و رسیدن به خواسته ها بود. از یکم شهریور ۹۸ داداش گلم شروع به کار کرد و خداروشکر توی کارش موفق شده، همسرم از خرداد ماه شروع به کار کرد و خداروشکر کلی پیشرفت کردیم. روز ۲۶ بهمن (ساعت ۲ ظهر) من دفاع کردم و خداروشکر دفاع خیلی خوبی بود و دوره دکتری هم تموم شد. پدرم یه تیکه زمین فروخت و وضع مالیشون روز به روز داره بهتر میشه. سال ۹۸ رو با همه گرونیها، سختیها و مشکلاتی که داشت دوست دارم.

امروز ۹۸ گذشته و ۹۹ با رنگ و بوی کرونا شروع شده، ولی باز هم استرس تمدید قرارداد کاری همسر، شروع به کار خودم و مشکل بچه دار شدن هست که باید حل بشه. بعضی وقتا از این همه ناپایداری خسته میشم. از اینکه با وجود این همه زحمت همش باید قراردادی کار کنیم و دغدغه تمدید داشته باشیم.

با این حال، این روزها احساس میکنم که پخته تر شدم، صبورتر شدم و میتونم از پس مشکلات زندگی بر بیام. میخوام قوی باشم و این رو باور داشته باشم که در نسل من زندگی یعنی مقابله با مشکلات. ولی کاش همسرم هم میتونست مثل من باشه و مثل من مثبت فکر کنه. هیچ چیزی برای من سختتر از منفی نگری و نگرش منفی نیست. نمیدونم، شاید اگه یه کوچولوی ناز تو زندگیمون بود زندگی شیرینتر از اینی بود که هست.

نمیدونم امسال هم مثل ۹۸ برام خوشایند و خوب باشه یا نه، ولی امیدوارم خانوادم سلامت باشند، وضع مالیمون افت نکنه، یه کوچولو به زندگیمون اضافه بشه، کار هر سه تامون درست بشه، مامانم اینا خونه بخرن و داداشم ازدواج کنه. (چقدر هم خواسته هام کمه!!!)

هر خواسته و هدفی که محقق شد حتما در موردش مینویسم.

چقدر نوشتن حال منو خوب میکنه.